Time out

De eerste drie maanden van mijn project zitten er op. Een kwart is al geslaagd.
Het kost me weinig moeite om voor tien euro per dag rond te komen.
Mijn hypotheekrente gaat per maand een paar euro naar beneden.
Ik ben heel tevreden!
Door af en toe een meevaller (waterrekening die lager is dan berekend, bijvoorbeeld) kan ik mezelf verwennen met een nieuwe geur of een boek.
Kortom, dit project is een opsteker.
Ik merk dat ik er niet zo veel behoefte aan heb om er steeds over te schrijven of praten.
Ook zijn alle tips die ik kan geven al vaak elders gepubliceerd en ik hou niet van herkauwen.
Dat betekent dat deze blog voorlopig gaat slapen, tenzij ik weer wat te melden heb.

Locker Art

Dit doek (foto op canvas) kwam ik onlangs tegen in de Metaalkathedraal tijdens een burenmarkt (zie 15 september). Ik bedacht er de titel Locker Art voor. Het is een foto van lockers die niet voorzien zijn van een metalen deur maar een transparante. Heerlijk om zo een inkijkje te hebben in wat mensen er zoal in stoppen.
Google ik even op die titel en zie ik dat het een heuse kunststroom is. Op Flickr heeft Richard Celley onderstaande foto geupload met dezelfde titel:

Haiku - landschap

Mais steekt het hoofd uit
boven het maaiveld - versmalt
de Hollandse lucht

Dipje (maar geen recessie)

Ik ervaar een dip in mijn enthousiasme voor mijn bezuinigingsproject.

Ik heb uitgerekend hoeveel mijn hypotheekschuld nog is op 1 juli 2014 na een jaar van een tientje per dag leven en hoeveel ik per jaar zou moeten aflossen om hypotheekschuldvrij te zijn op het moment dat mijn 30 jaar om zijn. Dat is in ieder geval een lager bedrag per maand dan ik nu aflos, maar toch nog aardig wat. Bovendien ben ik dan 82 jaar!

Toen wij, twee vriendinnen, vorige week in Amsterdam door de negen straatjes slenterden en ons vergaapten aan mooie ringen, tassen en daarna heerlijke geuren opsnoven bij de Bijenkorf, was ineens als bij toverslag mijn totale motivatie voor het consuminderen naar de Filistijnen. Die drie dingen - tassen, ringen en geuren - zijn de grootste geldverslinders in mijn verleden geweest. Dat blijft trekken.

Van een oude rot in dit vak, Hormann, heb ik begrepen dat dat er allemaal bijhoort. Dat je soms niet meer weet, waar je mee bezig bent en waarom je het doet, maar dat dat weer voorbij gaat.

Ik ben nog niet helemaal uit mijn dipje, maar gelukkig niet voor verleidingen bezweken. Al heb ik wel verdacht lang gesurft op internet om goedkope geuren te spotten.

Daar heb ik gezien dat de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf in aantocht zijn met een heleboel goed afgeprijsde geuren. Reken maar dat ik de boekjes goed heb doorgespit! En achterin mijn kastje vind ik een grote fles voor driekwart gevuld met Reminiscence Eau de Patchouli.

Mij hoor je niet klagen!

Couleur locale - Utrecht by night

Beleef je droom!

Al een tijdje bied ik op hotelkamerveilingen.nl. Opvallend is dat door de grote populariteit van die site de prijzen wel steeds hoger worden. Minder kans op een goeie deal, helaas.

Ook heb ik al twee keer meegemaakt dat het bijzondere hotel waarvan ik de veiling voor een lage prijs won, niet te boeken bleek.

Zo had ik een overnachting in Hotel American Amsterdam gewonnen, maar bleek er geen enkele datum boekbaar. Omdat ik dat misleidend vind en er werk van heb gemaakt, kreeg ik keurig van Hotelkamerveilingen mijn geld terug met een tientje erop en heb ik een overnachting kunnen boeken in Utrecht in een hotelsuite van het Court Hotel in een werfkelder. Inmiddels beschikt het hotel over 3 van die suites: 1 op de Oudegracht en 2 op de Nieuwegracht. Ik ben al jaren verliefd op de Nieuwegracht én op werfkelders, dus dit is een prachtige match voor mij.

Achteraf is het heel slim om eerst eens een nachtje uit te proberen voor je aan een woondroom toegeeft en bijvoorbeeld een appartement op de Nieuwegracht koopt (als je daar al het geld voor zou hebben). Mijn voorstelling van een rustige en idyllische gracht blijkt in de realiteit nogal achterhaald te zijn. Ook mijn idee dat een werfkelder een soort stiltebunker is, blijkt niet te kloppen. Iedere auto klinkt als een soort skater die over bubbeltjesvinyl rijdt, hoge hakjes op het trottoir klikken tot in de kelder er lustig op los en lallende studenten op weg naar huis, kun je tot diep in de nacht volgen, hun stemmen weerkaatst tussen de gevels en het stille water. Maar mij hoor je niet klagen: voor een nacht is het een belevenis en ik ga heel dankbaar weer terug naar mijn nieuwbouwhuis in Leidsche Rijn. Over de suite zelf niets dan goeds: een prima bed, groot bad en een LCD-TV. Je moet wel het modem in het open raampje leggen voor ontvangst: want werfkelders hebben wel dikke muren!