Kees van Dongen

Twee schilderijen van Kees van Dongen, een van mijn favoriete schilders. Nu te zien in het Stedelijk Museum in Amsterdam.

Canto ostinato

Vanavond een prachtige uitvoering op vier vleugels gehoord in Koninklijk Concertgebouw Amsterdam. Om in dat gebouw te zijn, is al een belevenis op zich.

En dan de muziek..... Canto ostinato

Canto ostinato betekent voor mij:

een melodie die steeds weer de kop opsteekt.
Onverwoestbaar.
In alle omstandigheden.
Als een grasspriet die door beton heenbreekt.
Onverzettelijk.

Wonderschoon!

Imitating or irritating Andy Warhol

Un reggimento che va sottoterra

Paolo Ventura, een Italiaanse fotograaf, die een nieuw verleden schept met foto's die hij zelf ensceneert. Op veel foto's zie je hemzelf, zijn zoon of vrouw.
De foto's ademen eenzaamheid uit. Dat deert hem niet: 'Ik ben zelf ook graag alleen'.

Via deze link kun je zien wat hij zoal schept. Een leger van soldaten dat langzaam in de aarde verdwijnt, zichzelf als het ware begraaft. Het leger is opgebouwd uit allemaal foto's van Paolo zelf die hij op karton heeft geplakt en als silhouetjes in een vlak heeft geplaatst.

Un reggimento che va sottoterra

Kijk op de webpagina van links naar rechts!

Als bonus een prachtig fotodrieluik: de man die verdwijnt.

Regisseur Erik van Empel heeft een documentaire over hem gemaakt waarmee hij de Prix Italia won.
Zeer de moeite waard om te bekijken. Een ontroerend portret dat op 6 oktober 2016 in het Uur van de Wolf op NPO 2 werd uitgezonden.

Je mag met eten spelen

Dat vinden de Japanse Akiko Ida en de Franse Pierre Javelle. Ze toveren met kleine treinminiatuurfiguurtjes en voedsel verbazingwekkende landschappen, taferelen en werken in uitvoering.

De website waarop ze hun werk publiceren, is op zich al een avontuur.
Ik betrap me erop dat ik met een brede glimlach van happening naar happening scroll en klik. Die pret gun ik jullie ook:

http://www.minimiam.com/

Zand

Fotograaf, uitvinder en wetenschapper dr. Jeffrey Greenberg heeft zijn leven gewijd aan het bekendmaken van de verborgen schoonheid van de natuur.
Door zijn microscoop op zoiets triviaals als zand van het strand te richten ontdekte hij een fascinerende rijkdom aan kleuren van juweelachtige mineralen, microscopisch kleine schelpen en fleurige koraalfragmenten.
Nooit gedacht dat er achter 'zand' zo'n prachtige verborgen wereld schuilgaat!
Hieronder de link naar zijn website en twee foto's van hem ter illustratie.

http://sandgrains.com/

Parijs - Rue de Rivoli 59

Toegangsdeur naar kunstenaarsateliers op Rue de Rivoli 59

Als je Parijs bezoekt, is het de moeite waard de Rue de Rivoli eens helemaal af te lopen. Deze straat strekt zich uit tussen Place de la Concorde en Place de la Bastille, al heet het laatste stuk Rue St. Antoine. Kijk vooral ook in de zijstraten!

Deze schitterende deur is van een pand op nummer 59 Rue de Rivoli dat aanvankelijk door drie kunstenaars in gebruik is genomen na 15 jaren van leegstand en verwaarlozing. Ze hebben het pand volledig gepimpt. Nu hebben 30 kunstenaars hier hun atelier. Het gebouw 'Squat 59' is zes dagen per week open voor het publiek tussen 13.00 en 20.00 uur. Als je googelt op 'Rue de Rivoli 59' bij 'afbeeldingen', kun je alvast een voorproef nemen op het spektakel dat je dan te wachten staat!

Hieronder een foto van de voorgevel die ik in april heb genomen. De versiering van de façade stemmen de artiesten af op het thema van de expositie van dat moment.
Dan te bedenken dat dit pand jarenlang het prestigieuze bankconcern Le Crédit Lyonnais heeft gehuisvest!

Light Art in Bleu

Artiest/activist

Aansprekende combi is dat: artiest en activist. En in Alexsandro Palombo vind je beide hoedanigheden verenigd.
Zijn werk - met in de hoofdrol bekende sprookjes-, tekenfilm- en stripfiguren - maken op het eerste gezicht een vertrouwde indruk, totdat je de afbeelding beter bekijkt en ziet dat hij in elk werk een maatschappelijke wantoestand aan de kaak stelt, zoals:
vrouwenmishandeling, rassendiscriminatie of aanvallen met zuur die echt niet alleen in India voorkomen, maar ook in West-Europa. Verschrikkelijke verminkingen zijn daarvan het gevolg.

Op dit blog vind je een uitgebreid overzicht van zijn werk:

http://humorchic.blogspot.it/

En hieronder drie van zijn werken:

Foodart

Tweede Paasdag was de laatste mogelijkheid om in Museum De Fundatie in Zwolle de tentoonstelling Closer te bekijken, megarealistische olieverfschilderijen van Tjalf Sparnaay met onderwerpen, waarbij je het water in de mond loopt.

In de Linda las ik een artikel over Ed Bing Lee die met draad, naald en breiend de heerlijkste gerechten als zachte sculpturen aan ons presenteert.

Hieronder wat foto's. Die van Tjalf Sparnaay heb ik zelf gemaakt, de andere komen van internet.

Tjalf Sparnaay

Ed Bing Lee

Honingzoete portretten

Blake Little is een bekende Amerikaanse (portret)fotograaf, die vele beroemdheden vastgelegd heeft, zoals Adrien Brody en Kevin Spacey:

Daarnaast heeft hij zich met vele andere projecten bezig gehouden, waaronder het introduceren van een nieuw concept in de kunstfotografie: Preservation.
Hiertoe laat hij emmers vloeibare honing over (naakte) modellen gieten en zodra die naar zijn zin 'gestold' zijn in de kleverige massa, legt hij ze vast. Dat leidt tot bijzondere foto's zoals hieronder te zien is. Er is eind februari een gelijknamig boek uitgebracht en deze maand zijn de foto's te zien in Los Angeles in de Kopeikin Gallery (vanaf 7 maart).
Blake Little fotografeerde allerlei soorten mensen: dik, dun, jong, oud. Hieronder alvast een (zoet) voorproefje!

Mijn eerste associatie met deze portretten is de 'kunst' van Gunther von Hagens die de hem ter beschikking gestelde lichamen van overleden mensen tot kunstbodies prepareert.

Er is natuurlijk wel een groot verschil tussen beide espressievormen:
de mensen onder de dikke honinglaag leven!

Marc Chagall

Gedichten als dunne bomen

Renée Blom 'Ik schrijf gedichten als dunne bomen' (Jan Arends)

Sinds het najaar volg ik via de Volkuniversiteit Utrecht de schrijfgroep: 'poëzie & kort proza' onder begeleiding van Ceciel Boudewijn. We komen eens in de maand bijeen, schrijven, bespreken ons werk en krijgen opdrachten mee naar huis.
Een van die schrijfopdrachten is het verzamelen van mooie zinnen. We krijgen een klein notitieboekje om ze in op te schrijven en 30 dagen de tijd om ze te verzamelen. Iedere dag een zin. Uit krant, tijdschrift, boek, via radio, tv of een opgevangen gesprek: alles mag. Ook je eigen 'zinnen' mogen meedoen.

De vervolgopdracht een maand erna is dat we een stuk of zes zinnen uitkiezen die we het meest aansprekend vinden. 

Die schrijven we twee keer over op een strook papier. Iedere zin apart op een reep.

In tweetallen wisselen we een setje van onze zinnen uit. Ria krijgt die van mij; ik die van Ria.

Het is de bedoeling om uit de zinnen van de ander en die van jezelf een keuze te maken en daarvan een gedicht of kort stukje te maken. 

Je kunt de zinnen overnemen zonder tekst eraan toe te voegen, of er wat woorden tussen zetten om betere overgangen te maken.

Een maand later wisselen Ria en ik onze teksten uit: zij heeft met wat extra woorden een gedicht gemaakt; ik heb puur op basis van de vijf verzamelde zinnen een gedicht samengesteld. Het grappige is dat we exact dezelfde zinnen hebben gebruikt.

Met dank aan Jan Arends voor de eerste zin en Renée Blom die op basis van Jan Arends gedicht een prachtige collage maakte. 

Mijn gedicht

is een dunne boom

geritsel

in de nacht

ik droomde

de werkelijkheid mooier

nooit binnen handbereik

want al wat is

is al geweest.

Gelukjes bij een ongelukje

Een ongeluk zit in een klein hoekje.
Dat bewijst Gil Elvgren, een kunstenaar en illustrator, die heel beroemd is geworden door zijn pin-up-girls. Er is in zijn fantasie niet veel voor nodig om de dames pikanter te tonen; hij bedenkt een klein incident waardoor de vrouw in kewestie overrompeld wordt. Een hond die een vrouwenrokje tussen zijn tanden beet houdt of zelfs een kreeft die het rokje van de serveerster te pakken krijgt. Hoe vers wil je de kreeft hebben?
De dames komen al met al als niet al te snugger naar voren, maar dat zal het tijdsbeeld wel geweest zijn. Bovendien valt er het een en ander.
De meeste illustraties met pin-ups kwamen in kalenders terecht. Die worden zelfs nu nog uitgegeven, zag ik op het web.
Het grappige is dat de artistieke vrijheid van de kunstenaar de vrouwen wat voordeliger en ondeugender weergaf dan ze feitelijk waren.
Dat bewijst onderstaande twee voorbeelden: de echte dame met de vrouw ernaast die Gil ervan maakte. Ook de vormen werden wat aangezet, zoals je kunt zien.

Laten we dat maar de 'dichterlijke' vrijheid van de artiest noemen.
Hoe ik hier zo op kom? Dat heeft met het twitteraccount van iemand te maken die een profielfoto met onderstaand portret gebruikt. Tja, en dan word ik nieuwsgierig wat de achtergrond van zo'n illustratie is.

Painting the light

Peter Wileman, een Engels schilder, wil in zijn werk vooral het licht vangen en daarmee een emotie overbrengen.
Ik publiceer hieronder wat van zijn werk, terwijl ik er zelf een volgorde in aangebracht heb waarvan ik niet weet of die chronologisch klopt. Dat wil ik wel graag geloven.
Net als bij Mondriaan een steeds grotere abstractie tot stand brengen.
Zijn laatste werk (dat is dus een gok van mij) spreekt mij het meest aan.

Stilleven met flessen

In een woonwinkel in Arnhem hing deze prachtige poster op canvas. Een echte eyecatcher!
Wel wat duur vond ik (een paar honderd euro), maar zo mooi dat ik hem op mijn blog wil vereeuwigen.
Ik ontdekte toen ik via Google-afbeeldingen ging zoeken of de print elders te koop was, dat je door op het fototoestelletje te klikken en een eigen foto te uploaden, je andere afbeeldingen kunt vinden met hetzelfde kleurenpalet. Erg leuk om te doen.
Dit zijn een paar van de resultaten die ik met deze foto 'ophaalde':

200 jaar Prinsjesdag

Deze tijdloze foto van Els Bax via Nu.nl zou zomaar uit de eerste serie Prinsjesdagen kunnen dateren, Al waren er toen nog geen foto's. De afbeelding doet me sterk aan de sfeer in de schilderijen van Eugène Delacroix denken (zie voorbeeld hieronder).
Wat een sfeerfoto! Genomen tijdens oefeningen voor deze derde dinsdag van september om de paarden op alle mogelijke incidenten voor te bereiden.

Stilte

Foto bij het Naardermeer door 'Renevos' via National Geographic 

Alice Dalton Brown