2020, een verloren jaar?

Sommige mensen hoor ik zeggen dat ze 2020 door Corona een verloren jaar vinden. Zelf ervaar ik dat heel anders. 

In het begin van de eerste lockdown had ik griep en moest ik thuiswerken. Toen de klachten over waren, was ik al behoorlijk gewend aan de beperkingen en vond ik het heerlijk om veel buiten te zijn en lange fietstochten te maken. Want ja, we hebben fantastisch weer gehad!

Daarnaast maakte een periode waarin ik niet alles zelf kon bepalen, me van binnen rustiger door het gewoon te accepteren. Ik moet zeggen dat ik me gelukkiger voelde dan voor de lockdown. Puur omdat ik meer in een tempo kon leven dat bij me past. Dat was een hele openbaring. En ook een voorbereiding op mijn aanstaande pensioen.

Toen in de zomer weer veel meer mogelijk was en ik heel wat keren terrassen bezocht om wat te drinken of  te lunchen, was dat zo heerlijk! Een rijkdom om met vrienden weer vaker af te kunnen spreken en gewoon een terrasje te pakken! Zo iets was door de lockdown een veel minder vanzelfsprekend iets geworden, waardoor ik er intens van kon genieten.

In augustus ben ik met pensioen gegaan. Ik was al redelijk gewend aan het veel minder contact hebben met collega's en door de lockdown met enkele van hen dieper bevriend geraakt. In mijn woonomgeving had ik mijn dagelijkse gesprekjes die je anders bij het 'koffieapparaat' zou voeren. Dat miste ik dan ook niet.

Wat me in het begin wel tegenviel, was dat er wat onverwerkte dingen van vroeger opplopten die kennelijk door de afleiding van werken onderdrukt waren. Never mind: hoogste tijd dus om er nu wel doorheen te gaan.

Ik ben geen gepensioneerde die onmiddellijk allerlei vrijwilligerswerk wilde gaan doen en ik heb ook geen kleinkinderen om op te passen. Dus bij pensionering lag er een zee van tijd voor me die ik nu helemaal zelf kon invullen. Door dit niet te groot te maken en dag voor dag te leven, heb ik een prettig ritme gevonden waar ik me goed bij voel. De dagen vliegen voorbij ondanks een zekere monotonie door alle beperkingen en het regenachtige weer. Aan alle ideeën die ik had bedacht, ben ik nog niet eens toegekomen.

Het is heerlijk en bevrijdend om te kunnen zeggen dat ik niet meer druk ben en dat wil ik graag zo houden. Voor zowel mijn lichaam als mijn geest is dat heel heilzaam heb ik gemerkt en ik denk ook voor mijn omgeving.

Dus 2020 een verloren jaar voor mij? Echt niet!!

Terug naar normaal?

Gisteren spotte ik deze kreet op het Vredenburg in Utrecht. Ik wil niet terug naar normaal. 

Ik wil deze schonere lucht houden, de rust in de stad, het ontbreken van sommige sociale verplichtingen, als groepsborrels en andere gezamenlijke uitjes.

Laat mij maar een-op-een contact hebben met goede vrienden. Al zit die anderhalve meter soms in de weg.

Teruggaan is sowieso meestal geen oplossing.

Dus....laten we het niet meer over 'normaal' hebben, ook niet over 'het nieuwe normaal', maar creatief leven met de mogelijkheden die er zijn en daar het beste van maken.

Smartphone

Soms ben ik koppig. Ik weiger mee te gaan in bepaalde hypes. Zo lees ik vrijwel nooit een boek dat op dat moment volop in de belangstelling staat. Ook films die pieken qua bezoekersaantal, mijd ik voorlopig. Laat staan dat ik de mode op de voet volg.

Soms doe ik mezelf daarmee tekort.

Zoals met mijn smartphone. Die heb ik pas ruim een maand en ik ben er zo mee in mijn sas. Wat heb ik mezelf al die tijd ontzegd door tegen beter weten in te beweren dat een eenvoudig mobieltje ook volstaat. In feite is dat natuurlijk zo, maar soms is 'meer' gewoon heel leuk en handig!

Gelukkig ben ik nu ook weer niet zo koppig dat ik dat weiger toe te geven.

😉

Gedachte

Als God eeuwig is, dan staat Hij boven de tijd.
Hij overziet wat is geweest en wat nog komen gaat.
'Ik ben' is de naam van God.
Hij is altijd in het NU.
Overziet alles.
God is eeuwig!

Statement

Un reggimento che va sottoterra

Paolo Ventura, een Italiaanse fotograaf, die een nieuw verleden schept met foto's die hij zelf ensceneert. Op veel foto's zie je hemzelf, zijn zoon of vrouw.
De foto's ademen eenzaamheid uit. Dat deert hem niet: 'Ik ben zelf ook graag alleen'.

Via deze link kun je zien wat hij zoal schept. Een leger van soldaten dat langzaam in de aarde verdwijnt, zichzelf als het ware begraaft. Het leger is opgebouwd uit allemaal foto's van Paolo zelf die hij op karton heeft geplakt en als silhouetjes in een vlak heeft geplaatst.

Un reggimento che va sottoterra

Kijk op de webpagina van links naar rechts!

Als bonus een prachtig fotodrieluik: de man die verdwijnt.

Regisseur Erik van Empel heeft een documentaire over hem gemaakt waarmee hij de Prix Italia won.
Zeer de moeite waard om te bekijken. Een ontroerend portret dat op 6 oktober 2016 in het Uur van de Wolf op NPO 2 werd uitgezonden.

Verlangen naar God

Roken - 31 mei anti-tabakdag

Begin me niet over de strijd die het je kan kosten om te stoppen met roken. Ik weet er namelijk alles van. Nu nog - na 28 jaar geleden gestopt te zijn - droom ik wel eens dat ik weer rook en dan word ik wakker met het akelige gevoel dat ik weer moet stoppen.
Want zo verslaafd als je kunt zijn aan roken, als je eenmaal de wil hebt om te stoppen, raak je dáár verslaafd aan.
Dat is een helse vicieuze cirkel. Ik heb heel wat pakjes shag in het kanaal 'begraven' met de plechtige belofte nooit meer te zullen roken om een paar uur daarna weer een nieuw pakje te kopen met het serieuze voornemen: 'Morgen stop ik'!
Of erger nog: de straat afspeuren naar peuken en die ombouwen tot een verse sigaret. Dat was een dieptepunt!
Oud en Nieuw was in die jaren geen onbevangen jaarwisseling meer. Alles stond in het teken van: stoppen.
De uiteindelijke trigger was een logeerpartij bij een zoon van vrienden. Die vrienden gingen samen een week weg en ik zou op de 13-jarige zoon passen. Ik was net weer gestopt en dacht: 'Dit is een goede afleiding'. Wat ik me niet realiseerde, was dat hij ook rookte. Dus dat werd paffen samen.
De dag voordat zijn ouders terugkwamen, verzekerde hij me dat we moesten stoppen, want anders zou er wat zwaaien. We maakten een vuur in de tuin en verbranden ritueel onze rookwaar.
's Avonds kwam zijn broer langs die bij zijn vader was gaan wonen (de partner van mijn vriendin was haar tweede man), mét sigaretten. Mijn protegé begon net zo makkelijk weer te roken en zei tegen mij: 'Nee, Dymph, jij niet, dat kun je niet maken'!
Zo begon mijn rookloze leven, want dit had impact op mijn doorrookte brein. Ik dacht: 'Ik moet een voorbeeld zijn voor deze jongen, kan het niet maken nu weer slap te zijn'.
De zoon heeft me na die logeerpartij diverse keren een bemoedigende kaart gestuurd om me erdoor heen te slepen en bovendien leerde ik in die tijd Jezus kennen en was ik zo vol van dit nieuwe leven dat ik met Zijn hulp erdoor heen kwam.

Tot slot een paar 'leuke' afbeeldingen dat roken slecht is.

Roem maakt niet gelukkig

Van het web

Het is wonderlijk dat mensen ernaar verlangen beroemd te worden. Dat ze hun uiterste best doen om 'ontdekt' te worden en in de media te verschijnen.
Een ster, geprezen om zijn/haar boeken, muziek, sport- of acteerprestaties.

Maar is het een benijdenswaardig bestaan?
Uit het aantal beroemdheden dat zelfmoord pleegt of sterft door drank- en/of drugsgerelateerde problematiek, of dat depressief of angstig is en daarvoor medicijnen slikt, kun je niet opmaken dat roem gelukkig maakt. Om nog maar te zwijgen van de vele huwelijken die crashen.

Een spreekwoord dat luidt:

'Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen'

is maar al te waar. En dat geldt niet alleen voor beroemdheden, maar ook voor machthebbers, politici.
Het gedrag dat men vertoont en de risico's die men neemt, worden steeds groter onder het mom van: 'Ik kom er wel mee weg'!

Na dit gelezen te hebben, schieten je ongetwijfeld namen te binnen of krijg je gezichten op je netvlies. En er sterven helaas regelmatig bekendheden op veel te jonge leeftijd, onlangs Prince nog.

En iedereen rouwt, terwijl de overledene zich veelal eenzaam, depressief of angstig voelde.
Wat is ons aandeel hierin? Ik zou zeggen:

Als beroemdheden minder de hemel in worden geprezen, blijven ze misschien langer op aarde.

IJskoude doop

Op internet publiceerde het Parool de volgende tekst met een 20-tal 'ijzingwekkende' foto's:

Orthodoxe christenen in Wit-Rusland, Oekraïne, Kazachstan en Rusland vieren de doop van Jezus Christus door Johannes de Doper in de Jordaan. In veel Oost-Europese landen en Rusland nemen de gelovigen zelf een duik in het water, ook als het buiten bijna 20 graden onder nul is. 

Wat me in deze foto aanspreekt is de symboliek: de doop als een begraven worden in de dood van Jezus om daarna net als Hij op te staan uit de dood in nieuw leven (Romeinen 6-8).

Om die symboliek te visualiseren is het wak in de vorm van een kruis uitgehakt. 

"Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, dat is, niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij."
(Galaten 2: 20)

Wat een bikkels, die mannen én vrouwen die in dat steenkoude water afdalen én om Jezus te volgen!
Gelukkig was het water van mijn doopbad destijds warmer.

Neem je tijd

Een moeder maant haar kleine kind aan op te schieten: "Hup, doe eens wat sneller, we komen te laat".

Het lijkt erop dat het kind de schuld is van die vertraging, maar in feite had die moeder gewoon eerder moeten vertrekken.

Kinderen leven in een eeuwig nu.

Je hoeft bij een kleuter niet aan te komen met: "Volgende week gaan we zwemmen".

Geheid dat die jou 5 minuten later vraagt: "Is het al volgende week?"

Als je wilt zien hoe gejaagd we met zijn allen zijn, moet je eens rond 17.15 uur op Utrecht Centraal kijken. Je kunt maar beter de kudde volgen, want als je even een winkel in wilt duiken, moet je die afslag goed bevechten.

Een moordend tempo. En waarom?

Omdat de mensen niet op tijd vertrekken.

Als ik uit mijn werk naar huis fiets, doe ik dat kalm, zonder me te haasten. Ik betrapte me in het verleden eens op een verbeten tempo met handen aan het stuur met witte knokkels.

Dat maakte me bewust van een innerlijke onrust en spanning die ik zeker in mijn vrije tijd niet wilde continueren.

Maar ook tijdens het werken kun je tijd nemen. Onderstaande post-it toont welke vragen je je kunt stellen bij dingen die op je bureau belanden, zodat je niet meteen in de 5e versnelling losgaat.

Er staat 5 keer moeten, heavy! Ik houd niet van dat woord; alsof je geen keus hebt.

Ik kies ervoor om mijn tempo aan te passen en vaker 'nee' te zeggen. Tijd is kostbaar, dat realiseer ik me in het bijzonder nu ik in een leeftijdscategorie zit die veel bekenden niet eens gehaald hebben.

Ik wil bij de tijd stilstaan en die niet door mijn vingers laten glippen.

En vooral niet teveel MOETEN en al helemaal niet van mezelf!

Nadenker

Vroeger was het onveilig om 's nachts alleen ergens te zijn of lopen;
tegenwoordig lijkt het erop dat je juist beter grote massa's kunt vermijden.

"Ik weiger aan te nemen dat de mensheid zo tragisch gebonden is aan de sterrenloze middernacht van racisme en oorlog dat het stralende ochtendgloren van vrede en broederschap nooit een realiteit kan worden."

> Martin Luther King <

NEE

Wat een bevrijding om te kunnen stoppen met je overal voor te verantwoorden.
'JA' is altijd genoeg, zonder toelichting.
Bij 'NEE' volgt er meestal een verklaring.
Waarom eigenlijk?

"Nee" is een volledige zin.

http://omdenken.nl/

Remember

John Lennon zou vandaag 75 jaar zijn geworden. Ik was als tiener weg van hem.
Later doofde dat vuur uit, kwamen er andere favorieten voor hem in de plaats.
Afgelopen week kwam ik een quote van hem tegen en die sprak me aan.
Daarom vandaag deze publicatie!

Tiffany - glas-in-lood

Het is een raar fenomeen: ik raak altijd gebiologeerd door Tiffany-lampen. Het komt vast door het sprookjesachtige karakter ervan, een soort toverlantaarns.
Kom ik voorbij een lampenzaak waar ze hangen, dan moet ik er even naar kijken.
Ooit heb ik op het punt gestaan een paars/blauw exemplaar te kopen, maar het koperkleurige armatuur hield me tegen.
Ik ben meer van zilverkleur.
Ik denk dat ik de verleiding nu wel kan weerstaan. Zo'n lamp zou niet meer in mijn huis passen; het is te druk qua patroon en zelfs een beetje kitscherig. Die kant gaat het vooral op, als er figuurtjes of beeldjes worden voorzien van een Tiffanyrok of -vleugels.


Beetje kitscherig.
Kijk maar naar de tweede afbeelding.
Als kind zou ik die danseres met haar mooie uitwaaierende rok prachtig hebben gevonden.
Ik had vroeger een ongetrouwde tante, zus van mijn opa, die een kokosnoot uit de zending van een heeroom had gekregen. Van die kokosnoot was een indianenkop gemaakt. Ik was er helemaal weg van. Toen die tante overleed, kreeg ik op mijn 20ste bericht dat ik iets van haar geërfd had. Tja, op je twintigste word je niet meer razend enthousiast van zo'n verbleekt indianenhoofd. Wat me wel raakte, was dat mijn tante nog wist dat ik dat ding 16 jaar daarvoor zo prachtig had gevonden.
Maar Tiffany is niet alleen maar lampen en malle figuurtjes voor de sier. Er zijn ook grote ramen van gemaakt met de mooiste taferelen erop afgebeeld. Dankzij Google zal ik er hieronder een aantal laten zien

Herdenking Armeense genocide

Op 24 april 1915 werden in Constantinopel (Istanbul) honderden tot enkele duizenden leden van de Armeense elite opgepakt en zonder vorm van proces gedeporteerd en later vermoord. De Armeniërs herdenken nog altijd deze dag als het begin van de volkerenmoord die naar schatting 600.000 tot 1.500.000 Armeniërs het leven kostte.

Op 24 april - nu twee weken geleden - was de 100-jarige herdenking van de Armeense genocide, zoals in Parijs op de Champs Elysées in de buurt van de Arc de Triomphe, waar ik deze foto nam.

Artiest/activist

Aansprekende combi is dat: artiest en activist. En in Alexsandro Palombo vind je beide hoedanigheden verenigd.
Zijn werk - met in de hoofdrol bekende sprookjes-, tekenfilm- en stripfiguren - maken op het eerste gezicht een vertrouwde indruk, totdat je de afbeelding beter bekijkt en ziet dat hij in elk werk een maatschappelijke wantoestand aan de kaak stelt, zoals:
vrouwenmishandeling, rassendiscriminatie of aanvallen met zuur die echt niet alleen in India voorkomen, maar ook in West-Europa. Verschrikkelijke verminkingen zijn daarvan het gevolg.

Op dit blog vind je een uitgebreid overzicht van zijn werk:

http://humorchic.blogspot.it/

En hieronder drie van zijn werken:

Heel Holland bakt is ook niet alles!

Heel Holland bakt is ook niet alles. Al die enthousiastelingen posten hun baksels en kooksels zonder gêne op internet. Nu is koken een vak, maar fotograferen ook. En het oog wil ook wat. Om dat te illustreren heb ik voor de LOL wat gerechten van internet geplukt die mij de lust tot eten benemen.
Net als de titel voor de wedstrijd van het radioprogramma Mangiare: 'Heel Holland prakt'.
Ik ken daar nog wel een variant op, maar die houd ik wijselijk voor me.

Eet smakelijk??

1 juli - Dag van afschaffing slavernij Nederlandse Koloniën

Nationaal monument slavernijverleden in Oosterpark A'dam (foto ANP)

Ook dit jaar wordt de afschaffing van de slavernij in de Nederlandse koloniën (nu pas 151 jaar geleden, Nederland was er laat bij!) herdacht.
Wat een smet op ons nationaal verleden! Dat de geschiedenis in dit geval zich nooit mag herhalen!