 |
| Dit is een showmodel! |
Als je 14 jaar in een Vinexwijk woont, zie je opmerkelijke patronen bij verschillende bewoners: tuinen gaan op de schop, interieurs worden gepimpt en de ooit zo mooie keukens moeten er nu aan geloven. Ik was destijds zo verguld met mijn koopwoning en het was zo'n grote stap die ik financieel maakte dat ik volkomen tevreden was met de mij aangeboden keuken. Ik vond de standaardkeuken al een geweldige luxe vergeleken met de krakkemikkige keukenkastjes uit de sociale huurwoningen waar ik daarvoor had gebivakkeerd.
En nu mocht ik de kleur nog zelf bepalen ook!
Na veertien jaar ben ik inmiddels wel op de zachtgele kleur van de deurtjes uitgekeken. Mijn smaak gaat nu meer richting wit. Bovendien is het gasfornuis dat ik overnam van familie waar het al 15 jaar dienst had gedaan, ook wel aan vervanging toe. Nog afgezien van de afzuigkap, ook een tweedehandsje, die ik steeds vergeet aan te zetten en waarvan de filter in al die tijd wel volkomen vervet zal zijn.
Ik begin met oriënteren. Maar wat zijn nieuwe keukens duur! Een paar duizend euro ben je zo kwijt. En dan zou ik alles moeten vervangen, ook wat nog goed is. Eigenlijk ben ik daarop tegen.
Ik bedenk dat mijn koelkast nog vrij nieuw is en het erg goed doet, dus waarom wegdoen?
Hetzelfde geldt voor de keukenkasten van Keller: nog volkomen in tact (al kunnen ze wel een fikse schoonmaakbeurt gebruiken).
Ik besluit de keuken die ik heb als uitgangspunt te nemen voor mijn nieuwe keuken. De gele kastjes ga ik een witte verflaag geven. De afzuigkap gaat weg en daarvoor in de plaats hang ik een extra kastje op. Dan heb ik een mooie gesloten kastenwand. Ik koop een nieuw gasfornuis (voor het eerst van mijn leven).
Et voilà: een nieuwe keuken voor een paar honderd euro! Nu nog uitvoeren: maar daarvoor wacht ik mijn vakantiegeld af.
Een volgende keer schrijf ik meer over het extra keukenkastje!