Een gewaarschuwd mens...

Op weg naar het station. 22.00 uur.

Voor me lopen een meisje en een man met een fiets aan de hand. Het meisje belt. De man loopt op een redelijke afstand naast haar.

Ik passeer hen. Hoor het meisje in haar GSM zeggen:

'Hij blijft maar naast me lopen.'

Dat klinkt niet goed. Ik draai me om en vraag haar:

'Heb je hulp nodig?'

'Ogenblikje, pap, een vrouw spreekt me aan.'

Ze legt me uit dat die man haar in een zijstraatje eerst in het Spaans, toen in het Engels vroeg, waar ze heen ging. Ze antwoordde nog: 'Naar het station.' Daarna begon hij vervelend te doen: 'You are so beautiful...etc. etc.'

Ze komt bij haar vader vandaan. Die heeft ze nu gebeld en hij is onderweg. Ik zeg dat ik bij haar blijf.

Ineens fietst de man weg.

We ontmoeten haar vader even later en lopen met zijn drieën naar het station. Het is net alsof we samen uit zijn geweest. Heel gezellig!

Dan naderen we de stationshal en zien dezelfde vent bij een etalage staan wachten. Hij zwaait zelfs even naar het meisje.

Bij de streekbussen zeg ik hen gedag, ren de trappen af en stap bus 39 in. Die moet ik eigenlijk niet hebben, maar ik wil zo snel mogelijk hier weg. Eén keer kijk ik om, voordat ik de bus instap. Geen achtervolging, gelukkig.

Ik heb ooit meegemaakt dat iemand een meisje 's nachts op straat lastigviel, ik me ermee bemoeide, het meisje ervandoor ging en ik met die rare kerel achterbleef. Rennen!!!

Dat zal me niet nog een keer gebeuren!

Parasieten van de nacht

Ontwaken
op een wazig spoor
van spijt en pijn

Het licht in je
hoofd aan doen:
'Het was maar een droom'

(Ver)spreekwoord - brand

Waar rook is, is vocht.

(Me verheugd op een knapperend haardvuur bij Parnassia na een verregende strandwandeling, blijkt het hout vochtig te zijn en alleen rook af te geven. Helaas!)

Dagje IJmuiden (zaterdag) - Nova Zembla

(Vervolg van gisteren)
Vanachter mijn bord roerei kijk ik uit over de duinen. Een uitkijktoren aan een meer met een houten keet ernaast. Als ik nog een keer goed kijk, lees ik de half vervaagde letters NOVA ZEMBLA. Dat roept iets in me wakker: avontuur.
Ik hou van boeken, waarin mensen extreme omstandigheden overleven, zoals poolexpedities, Arita Baaijens met haar kamelentochten door de woestijn of de autobiografie van Íngrid Betancourt over haar gevangenschap in de de jungle na haar ontvoering door de FARC.
Nu is het mijn beurt: ik besluit van IJmuiden naar Zandvoort over het strand te lopen bij windkracht 7. Met mijn schamele bagage voor 1 nacht op mijn rug vertrek ik. Alles beter dan weer die sombere bustocht te maken van gisteren!
5 minuten later vallen de eerste regendruppels. Mijn visie tot dat moment is dat het aan zee altijd snel weer opklaart, zeker nu het zo hard waait. Ik blijk ernaast te zitten. Als ik dat ontdek, ben ik inmiddels drijfnat. Mijn spijkerbroek plakt als latex om mijn benen, mijn schoenen soppen, alleen mijn waterdichte jack houdt stand. Jammer dat ik ooit mijn capuchon eraf geritst heb en weggegooid.
'Twee uur lopen', zei de eigenaar van het strandpaviljoen die in allerijl zijn menuborden binnenhaalde, voordat ze over het strand geblazen zouden worden.
Het eerste kwartier zit erop. Als ik omkijk, zie ik behalve zand dat over het strand raast - als in een film die snel  vooruit gespoeld wordt - niets. Een grijze mist van water, zowel voor als achter me. Geen mens meer in de buurt. Ik leun tegen de wind en ga stapje voor stapje op mijn doel af. Het tempo is het best te vergelijken met het moment in een nachtmerrie dat je weg wilt vluchten, maar nauwelijks vooruit komt.
Nu komt het op karakter aan!
Ik stel mezelf steeds een nabijgelegen doel: "Als ik maar voorbij die duinovergang ben. Als ik maar....". Intussen zie ik prullenbakken voor mensen aan en zijn de meeuwen ook nergens meer te bekennen.
Mijn eerste beloning is het bereiken van Parnassia. Wat kan een mens blij zijn met een kop hete thee.
Nu ben ik op de helft: de bus nemen, of doorgaan?
Ik ga ervoor! Een prachtige uitspraak vind ik: "Als je tegen de stroom ingaat, kom je bij de bron uit" (auteur onbekend).
Ik parafraseer: "Als je tegen de storm ingaat, kom je bij het station uit."
En dat is uiteindelijk waar ik beland: na 3,5 uur in plaats van 2 uur, maar dat zal wel met de tegenwind te maken hebben. Mijn gezicht hoeft in ieder geval voorlopig geen scrub!

Nachtje IJmuiden (vrijdag)

Ik geloof dat veel mensen dat wel kennen. De maand januari die als een stuk niemandsland aan het begin van het nieuwe jaar voor je ligt. Bijna niet door te komen. Ik heb een list verzonnen:
korte break na de eerste week.
Goedkope boeking gedaan voor een nachtje aan zee: IJmuiden.
Geen slecht idee, als het in een andere maand was geweest. Het hotel ligt aan een boulevard, in the middle of nowhere. De buschauffeur komt me tegemoet door tussen twee haltes in voor het hotel te stoppen. De eerste regendruppels vallen. De bustocht voerde vanaf station Sloterdijk langs industriegebieden en lege campings.
In Utrecht dacht ik nog: 'Laat ik wat te eten meenemen'. Flauwekul, daar zijn ook wel winkels. Hamstergedrag. Op zeker spelen!
In dit geval was dat niet gek geweest. Er zijn géén winkels en de restaurants in de buurt hebben allemaal een winterstop. Behalve de Chinees.
Ik waag me tegen de avond even het strand op: woedende wind, een onthoofde, rottende meeuw met hulpeloos gespreide vleugels en duizenden scheermesjes. Je moet hier wel depressieproof zijn!
Met kalm gemoed - zonder iemand tegengekomen te zijn - verschans ik me in mijn mooie hotelkamer en val aan op het eten dat ik bij de Chinees heb afgehaald. Heet bad, mooi boek; de eerste dag zit erop.
Wordt vervolgd.

Haiku - aan zee

Witte koppen op
het meer - duinhalmen buigen
diep - windkracht zeven

O happy day!

'Wat een dag'!

Dat kun je wel zeggen. 205 van de 365 dagen zijn in 2011 een zogenaamde themadag. En dan heb ik de dubbelingen niet eens meegeteld. Soms zijn die dubbele themadagen veelzeggend:

• "Wereld Psoriasisdag" deelt de 29e oktober met de "Nacht van de Nacht"
• "Dag van de Toekomst" vieren we met de "Dag van de Mantelzorg" (niet om bijster vrolijk van te worden)
• "Wereld Toiletdag" is gelijk met de "Internationale Mannendag" aan zet ('Doe die bril toch omhoog, heren!')

Grappig is dat de maanden juli, augustus en december duidelijk ondervertegenwoordigd zijn in het themadagenoverzicht. Tja, dán hebben mensen wel wat beters te doen dan een "Internationale dag van de leerplicht" te vieren. De "Anti-dieetdag" van 6 mei kunnen we beter verschuiven naar de decembermaand die maar 9 memorabele dagen kent, of deplorabele, want wie wordt er nu warm van de "Dag van de Berg"?

Nederland slaat wel door met zijn hokjesgeest.

Geef mij maar gewoon een dag voor mezelf!