(Ver)spreekwoord - verwarring

Door de borden de bomen niet meer zien.

Haiku - fantasie

www.corbisimages.com

Auto's razen met
westenwind het raam binnen -
bruisende branding

Dekbed omgevormd
tot strand, knieën buigen
zich tot duintoppen

Zinsbegoocheling -
een klein kind hoort de zee in
een schelp aan zijn oor

Liefdesverdriet of schietschijf?

Het valt niet mee om "Thinker on a rock" te zijn.
Nu heb ik weer pleisters op mijn hart geplakt gekregen.
Liever dat dan een muts op - het is me al heet genoeg - of een ketting om.
Ik ben geen meid!
Het is net of niemand in Utrecht  me serieus neemt.
En wat bedoelen ze met die pleisters daar?
Denken ze dat ik een gebroken hart heb dat geheeld moet worden?
Of komt de lolbroek die me dit flikte, straks met een wapen terug om me in mijn hart te raken?

Ze zullen in ieder geval zeggen dat ik mijn naam eer aandoe, want ik pieker me suf!

Haiku - dreiging

Kiekeboe speelt de
zon met de wolken - luchtig
is het spel niet meer

Planking op de Twitterfiets

"Heel Nederland Fietst" althans dat is de bedoeling van een driejarige actie om zoveel mogelijk Nederlanders in beweging te krijgen. Onderdeel van die actie is de Twitterfiets. Een trendy oranjekleurige Gazelle die een collega van mij een week in bruikleen heeft.
Andere trend is planking. Leuk om deze twee te combineren.

Gelukkig hielp een betrouwbare collega de fiets vasthouden.
De foto herinnert me aan een droom die ik regelmatig had, toen ik een keer tegen oververmoeidheid aan zat. Ik reed daarin op een scootertje en wel zo hard, dat mijn benen paralell aan de rijweg kwamen te zweven. Handen krampachtig aan het stuur en versnelling, waardoor ik steeds harder voortraasde. Omdat mijn voeten in de lucht zweefden, kon ik niet bij de rempedalen. Het duurde even voor ik de droom begreep: een waarschuwwing dat ik volkomen de controle dreigde te verliezen en dat ik nodig op de rem moest trappen.
Gelukkig heb ik die dromen niet meer. Wel leuk om het even na te spelen!
Meer info: www.heelnederlandfietst.nl/twitterfiets

(Ver)spreekwoord - sprakeloos

Je laatste woordje versnoept hebben.

Zingen op de Zaan

Toerist in eigen land: wandeling langs de Zaanse Schans met Jan en Cecilia. Een dag vol improvisatie.
We zijn in de verkeerde trein gestapt, zodat we niet bij het station aankomen, waar de NS-wandeling zou beginnen. Nu heten heel wat stations in die contreien iets met Koog of Zaan, dus die vergissing is niet zo gek! Flexibel als we zijn, passen we de plannen aan en besluiten van eindpunt (waar we nu staan) naar beginpunt te wandelen. Eerst een kop koffie op een terras aan de Zaan met dit uitzicht.

Aan de prijzen merk je dat je de Randstad uit bent. Eenmaal over de brug belanden we in een ander tijdperk: een nostalgische AH-winkel en typisch Zaanse huisjes. Waar het natuurlijk om gaat, zijn de prachtige molens die fier boven het landschap uitsteken en door de stevige wind flink ronddraaien.

Aan de hoeveelheid mensen om ons heen die steeds verder afneemt, merken we dat we de Zaanse Schans achter ons hebben gelaten. De zon breekt door en we bereiken een kruising. Omdat ik kaart mag lezen - in tegenovergestelde richting dus - wachten de anderen geduldig op mij. Maar ik blijk nog maar één velletje van de route te hebben: het laatste stukje dat we inmiddels achter ons hebben gelaten. De rest: gone with the wind.
Enfin: AVONTUUR! We lopen in het wilde weg door, totdat we wederom stuiten op de enorme herrie die plezier-, party- en privéboten deze hele dag ten beste geven op de Zaan onder het motto:
"Zingen op de Zaan": een jaarlijks terugkerend 'festijn' op één dag in juli dat vooral uit zwaar versterkt Hollands repertoire bestaat.
De PVV zou ermee weggelopen zijn!
Maar als je een nostalgische natuurwandeling wilt maken, stel je je daar geen tocht bij voor met achtergrondmuziek van 130 decibel. Ook de entourage waar we zonder wandelroute in terecht komen, gun je je grootste vijand niet: industrieterreinen, een kerk met ingeslagen ramen en huizen die niet ver van een sloopvergunning af kunnen staan. Geen mensen op straat...die zitten waarschijnlijk op of langs de Zaan te zingen.
Maar positief als we zijn, merken we in de trein blijmoedig tegen elkaar op - als we de eerste regenspetters op de ramen zien -
'We hebben in ieder geval mooi weer gehad!'