Karel V

Historische balken kijken
minzaam op me neer,
licht gebogen van te dragen lasten:
'Wacht maar tot je zo oud bent als wij,
dan spreken we jou wel weer!'

Column - onthaasting

Ik ben een liefhebber van rust, stilte, ruimte, kalmte.
Het woord 'ont'haasten spreekt me om die reden aan. Evenals 'ont'moeten.
Als ik - vooral in mijn hoofd - te druk ben, ga ik via internet op zoek naar informatie over retraites. Voor mij is dat een signaal: gas terug!
Ook getuigt het van tegenstrijdigheid dat ik - als ik te veel in/aan mijn hoofd heb - er nog meer instop.
Eén keer ben ik naar een klooster gegaan voor een stilteretraite. De groep waarin ik terechtkwam, was nogal druk en praterig. Ik had een kamertje dat aan de (oude) trap grensde en hoorde iedereen naar binnen en buiten lopen. En PRATEN.
Ook de maaltijden zouden in stilte verlopen. Nu kun je stoppen met praten en des te meer zeggen met blikken en gebaren. Het was hilarisch. Een verstikte lachbui vormde geen uitzondering. Dus al met al een desillusie en ik heb die vorm van onthaasting daarom direct losgelaten (ook zo'n woord).
Toch trapte ik er van de week weer in: zoeken op een startpagina over retraites (ja, die bestaat).
Voor het eerst ontdekte ik humor in deze sector. De aankondiging luidt:

'Een zeer korte retraite nemen'

(Dan wil je tot rust komen, onthaasten, maar het moet wel snel gaan!)
Zoek de volgende site maar eens op en ik hoop dat je net zo reageert, als ik aanvankelijk: geïrriteerd! En vervolgens luid lachend! Probeer maar eens!

http://www.onthaasting.nl/

Parbleu!

Stokrozen, nectarines en fietsen in de binnenstad

Mijn collega maakt even wat foto's in het centrum van de stad. Zij neemt er voor mij ook een paar mee. En een overheerlijke, sappige nectarine die een vriendelijke jongen op straat haar zomaar geeft. De zon maakt mensen mild. Het is een nectarine zoals de perzik die ik vroeger van mijn oma kreeg: geurig, rijp en vol sap dat langs mijn mondhoeken mijn hals inglijdt.

Twee foto's springen eruit.
Deze roze stokrozen op het Nijntjepleintje.
En een foto van een fiets op een plek waar dat eigenlijk niet mag. Tja....dat zie je wel vaker in de binnenstad.
Maar deze fiets is net zo roze als de stokrozen en dat nodigt uit om er iets over te schrijven.
Zoals een filosoof (ik geloof Bas Haring). Die schreef ooit een heel essay over waarom we ons ergeren aan een rood colablikje in de natuur en niet aan een rood met witte paddestoel (vrij geciteerd).
Want waarom vinden we roze stokrozen 'prachtig' staan en die roze fiets niet? Omdat het zo duidelijk verboden is? De mededeling op het venster zegt: 'Let op. Geen fietsen voor vitrines en beeldschermen.'

Ik vind de foto's in ieder geval prachtig.
Met dank aan mijn collega!

Hittegolf(je)

Wat je nu vooral moet doen
is onder een brede brug gaan zitten -
jurkjes dragen van katoen -
druiven eten zonder pitten

Wat je zeker niet moet doen
is gaan rennen in de hitte -
je verliezen in gezoen -
breeduit in de zon gaan zitten

De hitte is een goed moment
om eens die legging af te stropen -
laat je zien zoals je bent -
lekker met blote benen lopen

En zoals het woord al zegt:
een hittegolf is zo weer weg!

Schapen tellen

Van het web

Iedere morgen in het voorbijgaan
tel ik de schapen in de wei -
mekker ik stiekem even naar hen
en zij blaten terug naar mij.

Vogels kwetteren voor de vuist weg
en ik fluit mijn eigen lied -
Hordes fietsers schieten langs mij
maar zij zien niet, wat ik zie.

Haiku - morning has broken

Ochtendkoelte op
de vlucht voor hoogzomerse
temperaturen