(Ver)spreekwoord - jaloezie

Aan mijn wijf geen polonaise!

Hellend vlak

Bij het landen van zijn woorden

Zwelt de leegte in mijn maag

Dit heeft niets met ons te maken

Een gebouw van zoveel jaren

Stort niet bij een windvlaag

in. Hooguit raakt wat voegsel los

Ken ik mij, ken jij jou

Twijfels, achterdocht, verzwegen vragen

Gevaarlijk voor elkaar te denken

Het fundament is weggeblazen

Muren wankelen op drift geslagen
Een begin valt niet te maken

Brandende gedachten dolen

Zonder doel en focus rond

Ontredderd in het donker

De schuilplaats waar ik blind

De weg naar vond

Heeft vanzelfsprekendheid verloren

Ik zie

Ik zie
een kromme, oude man
een boom in klimmen
met ladder - dat wel
Met zijn ene hand
snoeit hij de leitakken
Met mijn andere hand
Houd ik mijn hart vast.

Zevenaar - tsja...

Over de dichtvorm 'zevenaar' lees ik net iets op de weblog van Marloes. Sowieso leuk om daar eens een kijkje te nemen: Link naar weblog Marloes Blaak
Een zevenaar is een dichtvorm, waarbij de tweede en derde regel gelijk zijn aan de zesde en zevende leerde zij op een schrijfcursus. Op zo'n cursussessie hebben wij elkaar trouwens ook dit jaar leren kennen. Behalve dat ik de zevenaar van haar als vorm schaamteloos pik, heeft Marloes me ook geïnspireerd tot bloggen. Daar ben ik haar heel dankbaar voor!
Maar nu mijn zevenaar. Dichten levert bij mij geen kortsluiting op, maar juist stroom!

Dichten is met woorden stoeien
vechten, buitelen, tot ze dansen
ritmisch...tadadám, tadadám, tadadám
tot lettergrepen schuin marcheren
boven en onder de regels langs
vechten, buitelen, tot ze dansen
ritmisch...tadadám, tadadám, tadadám

Hokjesgeest

Overal waar een mens
kan komen bouwt hij
hekjes om zijn grond

Vrijheid is met lucht
verbonden - vogels vliegen
grenzeloos rond

Nederland
van bovenaf
is rechthoekig
of vierkant

Voedingsbodem voor
hokjesgeest

Haiku - afsterven

Buurkerkhof - open
graf van duizend gevallen
bladeren - maisgeel

Adelaarsdroom

Ik ben adelaar
zwevend op grote hoogte
boven mijn gedachten uit

Speurend over de aarde;
mijn ogen ontgaat niets

Ik laat me dragen op de winden
en draag wat zwak is

Mijn woorden spaarzaam en scherp
als een zwaard gereed voor de strijd

In de donkerte van mijn vleugels
ben je veilig en warm -
omarm ik je krachtig

Ik ontneem je aan de aarde
en breng je naar mijn nest
op eenzame hoogte