Amsterdam

 

Ode aan de wachters

Vanaf de kale takken
staren wij de kamer in
zij is nog niet wakker, toch
ze komt de kamer binnen

Kop koffie, in haar duster
hetzelfde ochtendritueel
we draaien haar de rug toe
we zijn gerust: ze is ok

Een lange nacht van waken
soms staat ze voor het raam
een glimlach op haar lippen
zodra ze ons ontwaart

Wij zijn haar trouwe wachters
zij kan gerust weer gaan
ons de nacht toevertrouwen
het schijnsel van de maan

Als de zon gaat schijnen
vliegen wij weg, de klus geklaard
maar als de avond rood kleurt
zijn wij weer terug bij haar

Verheugd ziet ze ons komen
ze heeft op ons gewacht
wij nemen onze plek in
voor nog een lange nacht

Altijd zijn er ogen
op een mens gericht
alles is verbonden
althans in dit gedicht

Bezint eer je wat vindt

 

Kleur de dag

Na alle regendagen 

vandaag een dag vol zon

In al haar grootsheid

kleurde die de hemel

De horizon in brand

Verkiezingsuitslag 2023

Democratie is een groot goed, maar je wordt er niet altijd vrolijk van.

Canto Ostinato

Dwars door hectisch Amsterdam
beland ik in de barok
van het concertgebouw
inclusief rode pluche
gemurmel en gekuch

Als ik ver opzij buig
zie ik zwarte piano’s
geduldig wachten

Voor mij prijkt een zuil
die me het zicht
op het podium ontneemt

‘We kunnen halverwege ruilen,
als u dat wilt’
het zou de betovering verbreken
dus bedank ik.

Bij de eerste klanken
sluit ik mijn ogen
laat me meevoeren
de ruimte in
zonder obstakels
publiek
gedachten
urenlange vervoering

Door het applaus
land ik zacht
op het rode pluche
de zuil staat er nog
onbewogen

 

Kleurenpracht

De kleur bruin gaf mij als kind al een donker gevoel.
Grijs was saai.
Pastelkleuren vond ik laf en bordeauxrood truttig.
Helaas bleek dat mijn vaders lievelingskleur te zijn. Dus kreeg ik een bordeauxrode schooltas, portemonnee, winterjas. Het was ondenkbaar om te zeggen dat ik die kleur niet mooi vond. Zo waren de kaarten bij ons niet geschud.
Toen ik op kamers woonde, kreeg ik een bordeauxrode fietstas. Zo eentje die je met twee beugels aan je bagagedrager hangt. Handig als je boodschappen gaat doen, volgens mijn vader.
Op een ochtend bleek mijn fiets uit de berging gestolen te zijn. Één gelukzalig moment dacht ik eindelijk van ‘bordeauxrood’ verlost te zijn.
Helaas! Fiets weg, tas niet.