Haiku - lek

 

Uit de bronzen kop

druppelt water langs stenen

tot een abstractie

Wilibrordkerk - neogotiek

Op een wandeling met een vriendin door de besneeuwde binnenstad van Utrecht zag ik op een bord in het portaal van de Willibrordkerk aan de Minrebroederstraat staan dat de kerk open was.

Het leek me stug in deze Coronatijd en de hoofdingang bleek gesloten. Plan B was de deur naar een kapel die openging, maar toegang verleende tot een kapel zonder verlichting. Op de tast liepen we verder en kwamen in de schitterende neogotische kerk waar orgelmuziek weerklonk die abrupt stopte, toen we de kerk betraden.

Er was niemand te zien, spookachtig, zeker toen het orgelspel hervat werd. Ik maakte snel wat foto's en we haastten ons weer naar buiten toe. In het volle zonlicht van een heerlijke, winterse dag.

2020, een verloren jaar?

Sommige mensen hoor ik zeggen dat ze 2020 door Corona een verloren jaar vinden. Zelf ervaar ik dat heel anders. 

In het begin van de eerste lockdown had ik griep en moest ik thuiswerken. Toen de klachten over waren, was ik al behoorlijk gewend aan de beperkingen en vond ik het heerlijk om veel buiten te zijn en lange fietstochten te maken. Want ja, we hebben fantastisch weer gehad!

Daarnaast maakte een periode waarin ik niet alles zelf kon bepalen, me van binnen rustiger door het gewoon te accepteren. Ik moet zeggen dat ik me gelukkiger voelde dan voor de lockdown. Puur omdat ik meer in een tempo kon leven dat bij me past. Dat was een hele openbaring. En ook een voorbereiding op mijn aanstaande pensioen.

Toen in de zomer weer veel meer mogelijk was en ik heel wat keren terrassen bezocht om wat te drinken of  te lunchen, was dat zo heerlijk! Een rijkdom om met vrienden weer vaker af te kunnen spreken en gewoon een terrasje te pakken! Zo iets was door de lockdown een veel minder vanzelfsprekend iets geworden, waardoor ik er intens van kon genieten.

In augustus ben ik met pensioen gegaan. Ik was al redelijk gewend aan het veel minder contact hebben met collega's en door de lockdown met enkele van hen dieper bevriend geraakt. In mijn woonomgeving had ik mijn dagelijkse gesprekjes die je anders bij het 'koffieapparaat' zou voeren. Dat miste ik dan ook niet.

Wat me in het begin wel tegenviel, was dat er wat onverwerkte dingen van vroeger opplopten die kennelijk door de afleiding van werken onderdrukt waren. Never mind: hoogste tijd dus om er nu wel doorheen te gaan.

Ik ben geen gepensioneerde die onmiddellijk allerlei vrijwilligerswerk wilde gaan doen en ik heb ook geen kleinkinderen om op te passen. Dus bij pensionering lag er een zee van tijd voor me die ik nu helemaal zelf kon invullen. Door dit niet te groot te maken en dag voor dag te leven, heb ik een prettig ritme gevonden waar ik me goed bij voel. De dagen vliegen voorbij ondanks een zekere monotonie door alle beperkingen en het regenachtige weer. Aan alle ideeën die ik had bedacht, ben ik nog niet eens toegekomen.

Het is heerlijk en bevrijdend om te kunnen zeggen dat ik niet meer druk ben en dat wil ik graag zo houden. Voor zowel mijn lichaam als mijn geest is dat heel heilzaam heb ik gemerkt en ik denk ook voor mijn omgeving.

Dus 2020 een verloren jaar voor mij? Echt niet!!

Museum Assen

Detail van een hal in het museum van Assen. Zelf een kunstwerk!

Ontmoeting in Loods 5

Gisteren in Zaandam Loods 5 bezocht met een vriendin. Wat een spullen dicht op elkaar! Ik zag door de bomen nauwelijks het bos. Tot....

ik de ruimte betrad waar deze twee metershoge portretten hingen. Het zijn weefsel waardoor een bijzondere gelaagdheid ontstaat.

Er gaat zachtmoedigheid en sereniteit van deze gezichten uit.

Herfstlucht

 

Blik naar boven